Een van de jongste verhalen uit het park is die van de Sprookjessprokkelaar. Een verhaal geschreven Tijdens de Winter Efteling zijn er altijd speciale entertainment acts die enkel in de winter te zien zijn. In de winter van 2025/2026 is een nieuwe act te zien in het Carrousel Theater, met de naam De man met de Toverlantaarn. Deze show volgt A Wonderful Wintertime op. Waar deze show vooral een verlengstuk was van de betaalde show CARO, werd nu gekozen voor een compleet nieuw, Nederlands gesproken, verhaal. In deze muzikale voorstelling, komen zang, poppenspel en visuele effecten samen.

Het verhaal
Als de lichten en de muziek begint, worden de contouren van het toneel schitterend uitgelicht. In het duister verschijnt, achterin de zaal, een man met in zijn ene hand een oude lantaarn en in zijn andere hand draagt hij houten kastje op een driepoot. Bij binnenkomst vraagt hij steevast of men zich wil warmen aan een mooi verhaal. Want verhalen vertellen is zijn beroep.

De man draagt een grote jas en een hoed. Zijn kleine bril is voorzien van een rood en een blauw glas. Hij stelt zich voor als Antonio, ook bekend als de man met de toverlantaarn. Hij trekt al van dorp naar dorp met zijn kostbaarste bezit: een toverlantaarn. Hij verteld verhalen en met de beelden die uit het kastje komen de verhalen tot leven.

Al zingend begint hij zijn verhaal. Wanneer hij zijn lantaarn ontsteekt, verschijnen betoverende plaatjes op het doek. landschappen, sprookjesfiguren en vreemde werelden die tot leven lijken te komen. Maar niet overal wordt zijn ‘magie’ begrepen. In een dorp waar angst en achterdocht de overhand hebben, wordt Antonio weggejaagd. Hij zou met zijn toverlantaarn alleen maar onrust brengen, zo zeggen de hoge heren. Met gebogen hoofd, maar overtuigd van zijn kunnen, vervolgt hij zijn reis door een koud en stil winterlandschap.

Diep in het bos staat een huisje van steen en cederhout. Binnen brandt een klein haardvuur. Daar woont een moeder met haar zieke zoontje, Igor. De jongen is zwak en ligt in bed, terwijl zijn moeder wanhopig probeert hem af te leiden met verhalen die ze al vaak heeft verteld. De vader is met paard en wagen vertrokken het medicijn te halen. Maar de tijd verstrijkt en hij keert niet terug. Igor heeft al meerdere keren gevraagd wanneer zijn vader terug is. Zijn moeder heeft er geen antwoord op en had verwacht dat haar man met paard en wagen toch het snelst was om het medicijn te halen. Ze heeft het liefst dat Igor niet telkens deze vraag stelt. Ze begint zich toch wel zorgen te maken.

Dan klopt wordt er op de deur geklopt. De moeder loopt met enthousiast naar de deur, ze schrikt. Een vreemde man voor de deur. Ze verontschuldigd zich naar de man voor het wat afstandelijke onthaal. Antonio wuift het weg, het is immers nog heel vriendelijk als hij het vergelijkt met hoe hij in de stad werd behandeld. Hij vraagt of hij zich even mag warmen aan het vuur, voordat hij zijn reis zal vervolgen.

De moeder laat hem snel binnen. In de kamer ziet Antonio een bedje staan, waar Igor in ligt te slapen. De moeder legt uit dat hij ziek is en dat haar man op pad is om een medicijn te halen. Antonio wil, zo goed als hij is, graag helpen maar een medicijn heeft hij niet. Of toch…

Misschien kan hij de jongen vermaken met een van zijn vele verhalen. Hij pakt zijn spullen en in het zachte schijnsel van de toverlantaarn begint hij te vertellen. Lichtbeelden dansen over de wan, figuren bewegen, werelden ontvouwen zich. Igor kijkt met grote ogen toe. Hij is dol op verhaaltjes. Voor even verdwijnt de pijn, en ook de zorgen van zijn moeder lijken minder zwaar.

Ondertussen gaat het bij de vader minder voorspoedig. Hij is gestrand, een wiel van zijn kar is gebroken. De kou snijdt door zijn kleren en de weg naar huis lijkt onoverbrugbaar. Hij heeft de paarden losgemaakt en aan de bosrand gezet. Hij baalt dat hij niet beter op heeft gelet. Hij ‘praat’ mijn zijn paarden die hij in gedachten allerlei dingen hoort zeggen. Meerdere ideeën komen in hem op, maar geen enkele lijkt goed genoeg om snel met het medicijn voor zijn zoon naar huis te kunnen.

In het huisje verteld Antonio het ene na het andere verhaal. Igor kan er niet genoeg van krijgen en vraagt telkens om nog één verhaaltje. En dat wordt het verhaal van Vrouw Holle. Igor is helemaal betoverd door het idee dat als de Vrouw Holle de kussens schudt, het dan op aarde gaat sneeuwen.

En op dat moment dwarrelde een klein sneeuwvlokje langs het kleine raam van het huis. En nog één en nog één. Langzaamaan begint het steeds harder te sneeuwen. Igor en zijn moeder vinden het geweldig, totdat ze zich plots beseft dat haar man zich op dit moment ergens buiten in de sneeuw nog onderweg is naar huis.

Bij de vader is het ondertussen ook flink gaan sneeuwen. Alsof hij het met het gebroken wiel nog niet slecht genoeg had, kon dit er ook nog wel bij. In zijn hoofd gaan de gedachten als een gek tekeer. Dan ‘zegt’ een van de paard dat hij de andere wielen misschien ook maar van de wagen af moet halen. De vader wuift het idee aanvankelijk weg totdat hij zich ineens bedankt, dat als hij dit doet een kar zonder wielen eigenlijk een slee is. En met een slee kun je wél door de sneeuw.

Hij haalt de wielen gelijk van de wagen en glijdt door het witte landschap, terug naar zijn gezin. Thuis aangekomen omhelst hij zijn vrouw en Igor krijgt zijn medicijn. Als bij toverslag knapt Igor op. Hij vertelt over Antonio en zijn toverlantaarn. Maar wanneer ze zich omdraaien om Antonio te bedanken, is hij verdwenen.

Het bleef nog dagen sneeuwen en Igor knapte helemaal op. Hij speelde in de sneeuw en maakte sneeuwengelen. En Antonio… die was alweer op een andere plek, op een ander moment in de tijd verhalen aan het vertellen. En iedere keer als hij op een plek aankwam, vroeg hij of iemand zich wilde warmen aan een mooi verhaal. En zo komt het verhaal voor iedereen tot een goed einde.

Achtergrond
De show wordt tijdens de kerstvakantie en de weekenden van de Winter Efteling opgevoerd in het Carrousel Theater. De act wordt opgevoerd door één acteur die Antonio en de vader speelt en een actrice die de moeder en Igor de pop speelt. In de show wordt logischerwijs veel gebruik gemaakt van projecties. De bewegende beelden zijn gemaakt met behulp van AI, maar zijn wel in de typische stijl die bij de Efteling past. De muziek is gecomponeerd door René Merkelbach, al doet de openingsmelodie ook denken aan ‘The Bells of Notre Dame’, uit de Disneyfilm ‘The Hunchback of Notre Dame’ van Alan Menken.

Cast & crew
Lang niet altijd is van een parkshow bekend wie de de makers en uitvoerenden zijn. Eind januari 2026 deelde een van de makers een foto met in het bijschrift de namen de mensen die aan deze show hebben gewerkt. Het geeft een mooi inkijkje in wat er bij zo'n relatief kleine show komt kijken.