Een bijzondere Eftelingdag, dat zou het worden. Want ondanks dat ik dit seizoen (2002) al vaker in de Efteling ben geweest dan in het vorig seizoen (2001) blijft een dagje Efteling altijd iets nieuws brengen. Wat dat is kun je lezen in deze Trip-Report van zaterdag 7 september 2002. Het was schitterend weer toen ik 's ochtends tegen half zeven de deur achter me dicht trok, om op weg te gaan naar Kaatsheuvel...

Na een lange treinreis (die wonder boven wonder geen vertragingen kende), kwam ik aan in Den Bosch. Daar werd ik al opgewacht door Marieke (ook een Efteling-liefhebber). We liepen samen naar de bus, die vlak na ons instappen gelijk vertrok. Bij de Efteling aangekomen was het even schrikken van de vele auto's die al op het parkeerterrein stonden (het stond voor bijna driekwart vol). Waarschijnlijk hebben veel mensen het mooie weer aangegrepen om maar een dagje naar de Efteling te gaan. Op het Dwarrelplein kwamen we De Enige Echte Efteling Fanfare tegen, deze zouden we later op de dag nog wel tegenkomen. Voor de verandering gingen we niet gelijk naar een grote attractie, maar naar het Anton Pieckplein. We namen de kortste route, wat inhield dat we dwars door het Sprookjesbos liepen. Op het Anton Pieckplein kwamen we een paar andere Efteling-liefhebbers waar we even mee hebben gepraat. Kort daarna stapten we in de Anton Pieck Carrousel. Wat was dat lang geleden dat ik deze carrousel heb gedaan, maar zeker niet minder leuk dan vroeger. Na een ritje in deze carrousel zijn we eerst wat gaan eten bij de Smulpaap. Als je al vanaf 6.00 uur op bent dan heb je je ontbijt er alweer een tijdje achter de kiezen.

VogelRok was de eerste grote attractie die we deden. Toen we de eerste wachtruimte binnenliepen zagen we tot onze schrik dat men daar al stilstond. We besloten om toch maar in de rij te gaan staan. Dat bleek een goede keuze te zijn, want op het perron konden we rechtstreeks naar de poortjes lopen. Aangezien we naar de Wonderlijke Efteling Show van 14.00 uur wilden zijn we maar gewoon bij een poortje gaan staan waar de minste mensen stonden, nameljik middenin. De rit is middenin erg vaag, als je gewend bent om voor- of achterin te zitten. Tijdens de rit zijn we héél leuk (serieus) op de foto gekomen. De foto viel blijkbaar op bij de mede passagiers van onze trein, want als ik me niet vergis, dan wees men elkaar op onze foto. We hebben de foto niet gekocht, wat achteraf misschien wel jammer was. Na VogelRok hebben we bij de Pagode nog even staan kijken naar De Enige Echte Efteling Fanfare, om kort daarna naar het Theater te lopen. Daar stonden al een paar mensen te wachten, maar gelukkig niet zoveel als een week eerder, toen het zo druk was dat lang niet alle wachtende mensen het Theater in konden. Marieke wilde graag vooraan zitten, en dat lukte ook. Bij de show troffen we een jongen die de eerste show van de dag ook al had gezien. Hij wist ons te vertellen dan Hans Klok die dag waarschijnlijk na de derde show even de zaal in kwam. Dat was goed nieuws, omdat Marieke een paar vragen voor Hans had, voor de schoolkrant. Eén van de medewerkers ving ons gesprek op en bood aan om de vragen die wij hadden verzonnen en opgeschreven aan Hans te geven zodat hij ze zo kon beantwoorden. Een uitstekend idee, en vlak voor de show begon gaven we onze vragen af.

In de show zelf gebeurde er (zoals bijna altijd) weer iets bijzonders. In de show zitten, evenals in de vorige show, een aantal grappen. Maar in tegenstelling tot de grappen van de vorige show, worden de grappen nu gemaakt door de mensen die live spreken/zingen. Zo gebeurde het vandaag dat de Markies (uit De Gelaarsde Kat) het podium weer opkomt nadat hij heeft 'gezwommen'. De Gelaarsde Kat zegt dan tegen de koning: "Koning, mijn baas, de Markies van Carabas, wilde met alle geweld even zwemmen en nu zijn al zijn dure Markiezenkleren gestolen. Zo kan een Markies toch niet over straat?!" Op dat moment komt Hans Klok (Magier) op met een grote glazen kist en zegt: "Nee, zo kan een Markies ook niet over straat. en daarom ben ik even wezen shoppen,..." Waarom de Gelaarsde Kat het scherp reageert: "Bijenkorf?" "Nee, C&A" zegt Hans dan, waarop de Kat gelijk antwoord: "Altijd voordelig!" Het sprookje wordt verder uitgebeeld. En na drie illusies van Hans Klok wordt het sprookje "Ezeltje strek je!" behandeld. Eigenlijk klopt de versie van dit sprookje, zoals die in het Theater wordt opgevoerd bij lange na niet met het origineel. Maar dat mag de pret niet drukken Artistieke vrijheid zullen we maar zeggen. Nadat de beide kinderen van de kleermaker het huis zijn uitgestuurd zien we wat er van hun geworden is. Zoon Rigobert zien we met zijn mentor die hem als beloning een tafeltje geeft, een tovertafeltje. Maar voordat deze juist werkt moet eerst de hulp van de Magier worden ingeroepen. "Gaat het om dit tafeltje?" vraagt Hans. Zoon Rigobert knikt. "Dat is een koud kunstje", gaat Hans Klok verder, "dat is het eerste wat ik van Harry Potter heb geleerd. Ja! ik heb bij hem op school, Zweinstein, gezeten. Ik ga trouwens een film over hem maken, met in de hoofdrol: Katja Schuurman en...." "Met kleren?!" vraagt Rigobert heel adrem. Dit zorgt natuurlijk weer voor veel hilariteit, want iedereen had natuurlijk de link met "De Oesters van Nam Kee" wel door. Ook dit geeft weer aan dat je met live-entertainment heel scherp en actueel kunt zonder af te doen van de kwaliteit van de show zelf. Vlak voor het einde van de show kreeg Marieke haar mapje, waar ze haar vragen voor Hans Klok in had gezet weer terug, met als mededeling dat hij de antwoorden zal mailen. Prima oplossing, of niet soms!

Na de show wilden we wel naar Fata Morgana, maar omdat de buitenwachtrij bijna voor driekwart vol stond hebben we dat maar over geslagen. We besloten om maar eens naar Ruigrijk te gaan, de Pegasus leek ons wel een goed idee, maar ook daar stond voor ons een te lange rij. Bij de Python was het rustiger, en wat me daar het eerste opviel was de afwezigheid van Python Pietje. In plaats daarvan stond er alleen de meetlat met een blokje op 1m20 hoog. Omdat we wisten dat Hans Klok na de derde show vandaag de zaal even in zou komen, durfden we het niet aan om de Python te doen. Ik had ondertussen wel weer zin in wat eten, dus gingen we, voor de tweede keer die dag naar de Smulpaap, omdat ze daar gewoon de lekkerste friet hebben. Nadat we samen een Holle Bolle Buil met satésaus hadden weggewerkt (vraag niet hoe) zagen we tot onze schrik dat we de derde Wonderlijke Efteling Show niet meer konden halen. Ik bedacht me toen dat we na afloop van die show altijd via de uitgang naar binnen konden. Hierdoor hadden we ineens weer voldoende tijd om wat attracties te gaan doen. Het leek bij VogelRok een stuk rustiger, maar toen we trap opliepen naar het perron bleek dat de gehele meandering in gebruik was genomen. We hadden toch tijd zat, dus bleven we gewoon staan. Ditmaal zaten we niet in het midden, maar op onze 'vertrouwde' plek vooraan. Het viel ons op dat de muziek in de treinen vrij hard stond, zou komen doordat ze met drie treinen reden? Tijdens de rit probeerden we wederom om leuk op de foto te komen, maar helaas was die foto minder mooi dat de foto eerder op de dag. Marieke moest nog een cadeautje kopen, omdat ze 's avonds nog een feestje. Ze wilde het Grote Spellenboek kopen. En groot is dat boek zeker, zo groot dat het niet handig is om daar de rest van de dag me door het park te lopen. Dus lieten we het boek liggen om later op de dag bij de Efteldingen te kopen. Tegen 16.00 liepen we weer richting Fata Morgana, maar ditmaal niet voor de attractie, maar om -tegen de looprichting in- naar het Theater te gaan, want immers, Hans Klok zou na de derde show even de zaal in komen. Ik was zelf in mijn vakantie, twee week eerder, nog met Hans Klok op de foto geweest, maar Marieke niet. Toen we het Theater inliepen zagen we een groepje mensen staan bij de rechterdeur. En ja hoor daar stond Hans Klok gesigneerde foto's uit te delen. Hij vroeg onze naam en signeerde een foto speciaal voor ons. Marieke vroeg hem of hij de vragen had ontvangen. Hans beloofde de antwoorden te mailen. Niet dat we de medewerker niet geloofden, maar het is altijd fijn als je het ook nog eens van Hans zelf te horen krijgt. Doordat de mensen van de vierde en laatste show al in rijen bij het hek stonden te wachten werden we vriendelijk doch dringend verzocht om het Theater te verlaten.

Naast de Wonderlijke Efteling Show vind ik zelf De Enige Echte Efteling Fanfare geweldig entertainment. Het was bijna 16.30 dus hoogste tijd om naar de Pagode te lopen, alwaar de Fanfare dadelijk zal optreden. Daar aangekomen stonden er al een paar mensen te wachten op de Fanfare, maar de Fanfare zelf was er nog niet. Iets later dan normaal kwamen ze aan bij de Pagode. Doordat ze al wat tijd hadden 'verloren' onderweg mocht Appie Janssen al snel in de schijnwerpers staan. Hij mocht de intro van "In the Navy" klappen. Dat deed hij ook, alleen was dat niet te horen omdat hij zijn handschoenen nog aan had. Nadat hij deze tussen CC's bekkens had achtergelaten, moest hij nogmaals klappen. Meneer Verstappen vond dit echter waardeloos en riep de hulptroepen in. In tegenstelling tot alle andere keren waren dat ditmaal geen kleine kinderen, maar een man die telkens met zijn handen in zijn zakken stond te kijken (hij kon nu dus zijn handjes laten wapperen) en Marieke. Samen klapten ze de intro. Maar halverwege zit dat deel weer, waardoor ze halsoverkop weer vanuit het publiek naar voren moesten komen. Ik wist wel zo ongeveer wanneer dat was dus kon ik Marieke al een duwtje geven waardoor ze toch redelijk op tijd met Appie weer stond te klappen. Na afloop was Verstappen wel te spreken over de hulptroepen, maar zeker niet over Appie Janssen. Hij verdween dan ook achter de schutting. Na Appie's solo, was het nu tijd voor de solo van CC. Ik wist dat die zal komen, en had daardoor wat voorbereid. CC zingt dan het nummer "De vissers van San Juan", en gewoonte getrouw komt Van Dijk tegen in het geweer. Hij haalt dan de pijnlijke momenten van de vorige solo's van CC weer even op. Maar ditmaal niet. Zoals gezegd had ik wat voorbereid, ik had thuis de midi-file van dit nummer, en heb dit uitgeprint, met de tekst eronder. Deze gaven we aan CC, die daardoor even sprakeloos was. Meneer Verstappen zag dat we de tekst aan CC geven en zei gelijk: "Nou, nu hoef je ook geen tekstproblemen te hebben." Van Dijk was ook al naar voren gestapt, zoals eigenlijk ieder Fanfarelid die allemaal wilden zien wat zien was CC van ons gekregen had, en zei ditmaal: "Nou, dat wil ik weleens zien," en hij ging er dus ook niet verder op in. "Hey!!" zei CC opeens, "ik zie net dat dit nummer van Frank en Mirelle is!" Dit alles werkte nogal op de lachspieren. CC bestudeerde de teksten nog maar eens en de Fanfare zette keurig "De vissers van San Juan" in. En in tegenstelling tot anders, zong hij het nummer keurig. Hij maakte slecht een fout, en dat was het refrein in te zetten terwijl er een tussenspel was. Dat koste CC zijn kop, wan ook hij mocht (met mijn uitgeprinte bladmuziek) nog even oefenen achter de schutting. en dat ze gingen oefenen was duidelijk te zien, want tijdens het volgende nummer (My Bonnie is over de sloot) hebben beide heren een blad voor zich en zingen het hoogste lied van achter de schutting. Doordat ze onderweg naar de Pagode al wat tijd hadden verloren, was de act hier ook relatief snel afgelopen.

Tijd om te vertrekken dus. CC en Appie waren reeds weer ten tonele verschenen. CC stond weer strak achter Verstappen die dat eigenlijk niet zo prettig vond. CC deed daarom een stap achteruit, om vervolgens de mannen op te stellen in marspositie. Doordat CC dus niet vlak achter Verstappen stond, werd hij bij het opstellen in marspositie helemaal tot achteraan tegen het hek verdrongen. "Meneer Verstappen", zei CC, "ik sta hier hoor helemaal achteraan!" "Ja dat dacht ik al want ik voel je niet meer" Gaf Verstappen als antwoord, niet wetende dat Appie nu vlak achter hem stond. Verstappen kreeg het uiteindelijk wel in de gaten door een paar scherpe opmerkingen van een paar Fanfareleden. Met als gevolg dat CC en Appie uiteindelijk weer op hun eigen plek stonden. Toen Fanfare vervolgens weg liep kreeg Appie van iemand uit het publiek een elektrische 'rolstoel' aangeboden. Daar maakte Appie graag gebruik van en zo reed hij de Fanfare op een gegeven moment al zwaaiend voorbij. Verstappen (die zo'n anderhalve week geleden de middagacts aan zich voorbij liet gaan vanwege een blessure) floot Appie terug, om vervolgens zelf in het karretje plaats te nemen. Nadat we waren bijgekomen van dit geweldige optreden van de Fanfare zijn we naar Villa Volta gegaan. In de hoofdshow was het zo druk dat we sinds lange tijd eens in de voorste banken plaats moesten nemen. Na Villa Volta was het tijd om naar huis te gaan. Maar voor het zover was liepen we nog even door het Sprookjesbos. Doordat het al 18.00 was geweest was het vrij rustig in het bos. Dat was voor ons nog even een mooie gelegenheid om een paar foto's te maken. Na een rondje Sprookjesbos gingen we als laatste naar de Efteldingen, waar Marieke nog 'Het Grote Spellenboek' moest kopen. Het was ondertussen al half zeven geweest, hoogste tijd dus om naar de bussen te lopen. Onderweg was ik mijn strippen even aan het tellen, en kwam tot de conclusie dat ik vier te kort kwam. 's Ochtends hadden we geen tijd om een retourtje te kopen dus stapten we toen de bus in op mijn strippenkaart. Dat zou dus betekenen dat we nog 4 strippen moesten betalen, maar de BBA-chauffeur was blijkbaar in een goede bui want hij liet die laatste vier strippen zitten. Aardige man! of niet soms.

Na een half uurtje in de bus kwamen we weer in Den Bosch aan, waar Marieke naar een feestje ging, en ik op de trein stapte om om 23.15 weer thuis te zijn. Als je het mij vraagt was het een zeer geslaagde en vooral bijzondere dag. Een dag met allerlei opvallende gebeurtenissen. Zo zie je maar dat een park nooit hetzelfde is!

Erwin